مشاهده فهرست مطالب این کتاب
- مقدمه- آتش کاروان
- میهمان
- اشک مهتاب
- ملا ممد جان
- چهره به چهره یا مو به مو
- نرگس مست
- چو مرغ شب خواندی و رفتی
- روزگار من
- صحرانشین
- یا مولا دلم تنگ اومده
- بهار دلکش رسید
- یاران
- ای یوسف خوشنام ما
- نرگس شیراز
- شمع و پروانه
- همچو فرهاد بود
- از کفم رها شد قرار دل
- اجرایی دیگر از کفم رها شد قرار دل
- باز آمدم باز آمدم
- دوش دوش
- عشوه های پنهانی
- آتش در سینه دارم جاودانی با آتش دل
- آی بانو
- از خون جوانان وطن
- الهه ناز
- سرود ای ایران
- ای دل چرا ناز میکنی
- اشتیاق
- او نیامد یا انتظار
- میهن ای میهن
- کعبه دلها
- چشم نرگس
- خدا کنه که خوابم نبره
- گل به مستان یا دیدی ای مه
- دیدی که رسوا شد دلم
- منتظرت بودم
- عزیز بشین به کنارم
- گل پامچال
- گلنار
- مجنون نبودم
- اشک
- نوای کاروان
- گل برافشانیم
- بوی پیراهن
- موی سپید
- اندک اندک
- نفس باد صبا
- با من صنما
- دل بردی (خاکستر)
- شکوه
- سکوت سکوت
- بنشین به یادم شبی (به یاد عارف)
- بر آستان جانان
-
از آنجا که هرجا زبان از بیان قاصر آید، موسیقی متولد میشود، نمی توان روح و حال و هوای موسیقی را نوشت با این حال در این مجموعه موسیقی ایرانی بسیار ساده شرح داده شده است.
در این کتاب ابتدا تعریف مختصری در مورد آواز شور ارائه شده است ،سپس تعدادی از تصنیف های قدیمی ایرانی که در این دستگاه اجرا شده اند با ذکر مشخصاتی از قبیل نام آهنگساز، نام شاعر، تنظیم کننده، سال اجرا و مدت اجرا ذکر شده اند.
موسیقی ایرانی مشتمل بر 7 دستگاه و 5 آواز است. دستگاه که از قدیم مقاوم نیز نامیده شده است به نغمه ها و آهنگ هایی مخصوص اطلاق میشود که همگی دارای ساختار کلی یکسان هستند.
آوازها قطعات کوچک هستند که در گام دستگاه است ولی تونیک متقاوتی دارند. ناگفته پیداست این جملات تعاریفی مهم و گنگ هستند که معنای خاصی را در ذهن متبادر نمیکنند. علت این است که واژه های دستگاه و آواز در موسیقی ایرانی در معانی مختلف و حتی متضاد بکار رفته اند و هیچگاه تعریف جامعی از آنها صورت نگرفته است.
